Wydarzenie naukowe zatytułowane Polskie rokoko literackie zgromadziło ponad trzydziestu historyków literatury z wielu ośrodków akademickich w Polsce (Uniwersytetu Gdańskiego, Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, Uniwersytetu Śląskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie, Uniwersytetu Łódzkiego, Uniwersytetu Adama Mickiewicza, Uniwersytetu Rzeszowskiego, Uniwersytetu Szczecińskiego, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Warszawskiego). Konferencję współorganizował Wydział Literaturoznawstwa Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego wraz z Wydziałem Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i Instytutem Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Spotkanie naukowe dofinansowane zostało ze środków Ministra Nauki w ramach Programu „Regionalna inicjatywa doskonałości” oraz ze środków Inicjatywy Doskonałości Uniwersytetu Jagiellońskiego. Konferencja  była jednym z wydarzeń, które uświetniły obchody 20-lecia Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.  

Badacze piśmiennictwa i kultury wieku oświecenia gościli przez trzy dni (19-21 maja 2026) w Zespole Pałacowo-Parkowym w Ostromecku, obradując w Pałacu Nowym.  Konferencję rozpoczęła rozmowa z profesor dr hab. Teresą Kostkiewiczowa – autorką kultowej już publikacji Klasycyzm, sentymentalizm, rokoko. Szkice o prądach literackich polskiego oświecenia (1975), w której po raz pierwszy sprecyzowane zostało pojęcie rokoka w literaturze. Podczas obrad podkreślono autonomiczny charakter zjawiska, wskazując jednocześnie na jego powiązania z obyczajami i sztuką epoki. W dyskusji o spoistości i swoistości polskiego rokoka powracał temat zdystansowania się pisarzy od klasycystycznych reguł czy też ich ucieczki od powagi baroku. Przedmiotem zainteresowania było również usytuowanie rokokowych utworów wobec innych estetycznych prądów epoki. Poszukując wyznaczników literackości, wskazano na źródła rokoka – nowego modelu obyczajowego i estetycznego, który ujawnił się  w kulturze europejskiej na początku XVIII stulecia. Obradowano na temat sposobów przełożenia teorii na praktykę twórczą. Dyskusja prowadziła m.in. ku estetyce momentu i jej roli  w odzwierciedleniu stylu myślenia i postrzegania świata, co często umyka uwadze czytelników. Organizatorzy planują wydanie publikacji pokonferencyjnej, która odzwierciedliłaby nowe spojrzenie na polskie rokoko w literaturze, a zarazem wskazałaby metody i narzędzia poszukiwań badawczych.